Ο μικρός μου χελώνας δεν θα με υποδεχτεί με ουροκοπήματα στην πόρτα ούτε θα τρίβεται στα πόδια μου ζητώντας χάδια. Και η αλήθεια είναι πως πολλές φορές αναρωτιέμαι: «Πώς δείχνεις αγάπη σε ένα πλάσμα που μοιάζει να το ‘χει γραμμένο στο καβούκι του’ να είναι… αδιάφορο;»

Η αγάπη για ένα χελωνάκι είναι διαφορετική, αλλά εξίσου βαθιά. Σημαίνει καθαρό νερό, σωστή θερμοκρασία και UVB φως για να είναι υγιές και δυνατό. Σημαίνει ποιοτική διατροφή και έναν χώρο που του επιτρέπει να εξερευνά και να αισθάνεται ασφαλές. Είναι η υπομονή να το παρατηρείς, να κατανοείς τις μικρές του ιδιορρυθμίες και να χαίρεσαι κάθε φορά που κολυμπάει ζωηρά ή απολαμβάνει τον ήλιο του.

Μπορεί να μην σου επιστρέψει ποτέ ένα «φιλί» (ή μάλλον, μπορεί να προσπαθήσει να δαγκώσει ένα δάχτυλο!), αλλά η ικανοποίηση να βλέπεις το χελωνάκι σου να ευδοκιμεί υπό τη φροντίδα σου είναι ανεκτίμητη. Είναι η δική του, μοναδική, αργή αλλά σταθερή μορφή «ευχαριστώ».