Ποιος είπε ότι η αγάπη είναι μόνο για σκυλάκια που γαβγίζουν ή γατούλες που γουργουρίζουν; Εγώ έχω ένα χρυσόψαρο, τον Μπλέικ (ναι, ο Μπλέικ!), και είναι η πιο ήρεμη ψυχή του σπιτιού! Μπορεί να έχει μνήμη τριών δευτερολέπτων (ή και λιγότερο, ποιος ξέρει;), αλλά ξέρω πως νιώθει την αγάπη μου!

Πώς του δείχνω εγώ αγάπη; Όχι μόνο με το καλύτερο φαγητό! Φροντίζω να έχει πάντα ένα πεντακάθαρο, ευρύχωρο «παλάτι» (το ενυδρείο του!), γεμάτο φυτά για να εξερευνά και κρυψώνες. Του μιλάω! Ναι, ναι, του μιλάω! Του λέω για την ημέρα μου, για τα σχέδιά μου. Μπορεί να μην καταλαβαίνει τις λέξεις, αλλά είμαι σίγουρη πως νιώθει την παρουσία μου και την ηρεμία που του προσφέρω. Γιατί ακόμα κι ένα χρυσόψαρο αξίζει όλη την αγάπη και τη φροντίδα. Είναι ζωντανά πλάσματα που ομορφαίνουν τη ζωή μας… σιωπηλά και λαμπερά!