Το χνουδωτό μου πλασματάκι, τι χαρά! Πώς δείχνουμε αγάπη σ’ αυτούς τους μικρούς μας τύραννους; Λοιπόν, πρώτα και κύρια, άφθονο φρέσκο σανό – γιατί ένα πεινασμένο κουνέλι είναι ένα γκρινιάρικο κουνέλι! Μετά, τα ιερά χάδια στο κεφάλι, εκεί που “λιώνουν” και ακούγεται αυτό το χαρακτηριστικό τριγύρισμα των δοντιών τους. Το να τα αφήνεις να κάνουν τα “binkies” τους, να τρέχουν σαν μικροί γούνινοι πύραυλοι μέσα στο σπίτι, είναι η απόλυτη πράξη αγάπης! Και φυσικά, η υπομονή: να περιμένεις να έρθουν *εκείνα* σε εσένα, όχι να τα αναγκάζεις. Είναι μια ιδιαίτερη σχέση, γεμάτη ανεξαρτησία, μικρά χτυπήματα με το πόδι και απρόσμενα “floppy” χαλαρώματα. Μπορεί να νιώθεις ο προσωπικός τους υπηρέτης μερικές φορές, αλλά η χαρά που σου δίνουν, οι ήσυχες στιγμές τους και τα χαριτωμένα τους κόλπα αξίζουν κάθε θυσία. Τα κουνέλια μας είναι μικρά σε μέγεθος, αλλά οι καρδιές τους είναι τεράστιες και αξίζουν όλη μας την αφοσίωση (και πολλά κομματάκια μπανάνας!).