Ωχ, αυτά τα φτερωτά «παιδιά»! Ποιος άλλος έχει έναν μικρό «δυνάστη» με ράμφος που απαιτεί την πλήρη προσοχή του; Το παπαγαλάκι μας δεν ζητάει απλά σπόρους, ζητάει την καρδιά μας! Η αληθινή αγάπη για τον φτερωτό μας φίλο είναι να του μιλάμε (ναι, ακόμα κι αν νιώθουμε λίγο περίεργα!), να του σφυρίζουμε την αγαπημένη του μελωδία μέχρι να την μάθει κι αυτός, και να του προσφέρουμε νέα παιχνίδια που διεγείρουν το πανέξυπνο μυαλό του. Είναι η υπομονή όταν φωνάζει χωρίς λόγο ή πετάει τις τροφές του με καμάρι. Είναι ο ποιοτικός χρόνος εκτός κλουβιού, οι ασφαλείς εξερευνήσεις, η βοήθεια στο φτέρωμα. Θυμηθείτε, δεν είναι απλά ένα όμορφο διακοσμητικό· είναι ένα ζωντανό, συναισθηματικό πλάσμα που χρειάζεται σύνδεση. Μπορεί να μας το δείχνει και με ένα… τσίμπημα αγάπης! Πώς δείχνετε εσείς αγάπη στο δικό σας φτερωτό φιλαράκι;