Εγώ και το κουνελάκι μου ξέρουμε καλά πως η αγάπη περνάει από το στομάχι… και από το άπειρο σανό! Πέρα όμως από τις ατελείωτες σανο-προμήθειες, το να δείξεις αγάπη σε ένα κουνέλι είναι μια τέχνη. Είναι πλάσματα ευαίσθητα, μικρές ψυχούλες που δεν ζητούν αγκαλιές με το ζόρι, αλλά την παρουσία μας, την υπομονή μας.

Τους δείχνουμε αγάπη με ένα καθαρό, ασφαλές σπίτι, ατελείωτο χορτάρι και παιχνίδια για να ανακαλύπτουν. Με απαλά χάδια όταν το ζητήσουν, με την ησυχία που λατρεύουν, και με την προσοχή μας στις μικρές τους ιδιοτροπίες – όπως όταν αποφασίζουν ότι το καλώδιο φόρτισης είναι το ιδανικό τους σνακ! Και φυσικά, με τον κτηνίατρο! Αυτό είναι σοβαρό!

Το βλέμμα τους όταν κάνουν “binky” είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Ναι, είμαστε οι σκλάβοι τους, αλλά το αξίζουν! Η αγάπη για ένα κουνέλι είναι μια ήσυχη, βαθιά δέσμευση γεμάτη χνουδωτή χαρά. Πώς δείχνετε εσείς την αγάπη στο δικό σας αφράτο φιλαράκι;