Ποιος είπε ότι ένα χρυσόψαρο δεν ξέρει την αγάπη; Εγώ λέω ότι ναι, και την ανταποδίδει με… ατελείωτο χάζι! Ξεχάστε τον μύθο των 3 δευτερολέπτων μνήμης. Αυτά τα πλάσματα έχουν προσωπικότητα!

Πώς τους δείχνω εγώ την αγάπη μου; Με ένα τεράστιο σπίτι (ναι, μεγάλο ενυδρείο, όχι γυάλα!), πεντακάθαρο νερό και την καλύτερη τροφή. Μιλάω μαζί τους (ναι, είμαι αυτή!) και παρατηρώ τις μικρές τους «ιδιοτροπίες». Είναι σαν μικρά, λαμπερά διαλογιστικά ψαράκια που φέρνουν ηρεμία. Μπορεί να μην αγκαλιάζονται, αλλά η φροντίδα, ο σεβασμός και η προσοχή είναι η δική τους αγκαλιά. Είναι κι αυτά μέλη της οικογένειας και αξίζουν το καλύτερο. Άλλωστε, ποιος θα με κοιτάει με τέτοια «σοβαρότητα» όταν τρώω πρωινό, περιμένοντας τη μερίδα του;