Το παπαγαλάκι μου! Αυτή η μικρή φτερωτή προσωπικότητα, που χωράει στην παλάμη αλλά νομίζει ότι κυβερνάει το σπίτι! Πώς του δείχνω αγάπη;

Πρώτα απ’ όλα, χρόνο! Όχι απλά να υπάρχει, αλλά ποιοτικό χρόνο. Μιλάω του, το σφυρίζω, του τραγουδάω (ναι, ακόμα κι αν με αγνοεί επιδεικτικά). Του δίνω παιχνίδια για να μασουλάει και κλαδιά να σκαρφαλώνει. Το κλουβί του είναι πάντα καθαρό, γεμάτο φρέσκο νερό και υγιεινές λιχουδιές.

Η αγάπη είναι να καταλαβαίνεις πότε θέλει να παίξει και πότε απλά να είναι στην ησυχία του. Είναι να δίνεις προσοχή στις μικρές του κραυγές, που μπορεί να σημαίνουν “πεινάω!”, “βαριέμαι!” ή “είμαι ο βασιλιάς!”. Είναι να του προσφέρεις ασφάλεια, φροντίδα και ένα ενδιαφέρον περιβάλλον.

Ναι, είναι μικρά, αλλά η καρδιά τους είναι γεμάτη και αξίζουν όλη την αγάπη και τη φροντίδα μας. Η ανταμοιβή; Μια ζωή γεμάτη κελαηδίσματα, γέλια και ατελείωτη χαρά!