Αχ, αυτά τα τέσσερα ποδαράκια που τρέχουν να μας υποδεχτούν! Και ας μας έχουν μασήσει τα καινούργια παπούτσια ή μας κοιτούν με αυτά τα μεγάλα μάτια όταν τρώμε την τελευταία μας μπουκιά!

Πώς τους δείχνουμε, λοιπόν, ότι τους αγαπάμε όσο κι εκείνοι εμάς; Όχι μόνο με λιχουδιές (αν και τις λατρεύουν!), αλλά με αγκαλιές που λιώνουν, με ατελείωτο παιχνίδι, με ποιοτικό χρόνο στις βόλτες και με τη σταθερή φροντίδα μας.

Σημασία έχει να ακούμε τι μας «λένε» με τον δικό τους τρόπο – έναν μικρό βρυχηθμό, ένα χαμηλό γαύγισμα, ένα κούνημα ουράς. Να είμαστε εκεί, να νιώθουν ασφάλεια και να μην ξεχνάμε τις επισκέψεις στον κτηνίατρο.

Είναι η αθώα, άνευ όρων αγάπη τους που μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Ας τους προσφέρουμε κάθε μέρα όση αγάπη μπορούν να χωρέσουν οι μικρές τους καρδιές. Το αξίζουν!