Το καναρίνι μου… ο μικρός, φτερωτός μου τραγουδιστής! Μπορεί να είναι μικροσκοπικό, αλλά η καρδιά του (και η φωνή του!) είναι τεράστια. Πώς του δείχνω αγάπη; Όχι μόνο με καθαρό κλουβί και φρέσκο νερό (που είναι βασικά και αυτονόητα!), αλλά με κάτι παραπάνω.

Μιλάω μαζί του, του σφυρίζω, του τραγουδάω κι εγώ (ναι, ακόμα κι αν με κοιτάει με απορία!). Του προσφέρω μια μικρή λιχουδιά, παρατηρώ τις μικρές του χαρές, όπως το μπάνιο του και το παιχνίδι με την κούνια του. Βάζω το κλουβί του σε ένα φωτεινό, ασφαλές σημείο όπου νιώθει μέρος της οικογένειας, όχι απομονωμένο. Η αγάπη για ένα καναρίνι είναι να ακούς το κελάηδισμά του και να καταλαβαίνεις ότι είναι χαρούμενο. Είναι να του προσφέρεις ένα περιβάλλον όπου νιώθει ασφάλεια και εκτίμηση. Είναι μικρές κινήσεις που κάνουν τη διαφορά για αυτό το τόσο ευαίσθητο πλάσμα που μας χαρίζει τόση ομορφιά.