Ξέρω τι σκέφτεστε: «Χρυσόψαρο; Πώς του δείχνεις αγάπη;» Μη γελάτε! Κι όμως! Μπορεί να με ξεχνάει κάθε τρία δευτερόλεπτα (λέει ο θρύλος!), αλλά το μικρό μου χρυσόψαρο, ο Γουίνστον, είναι μέλος της οικογένειας.

Δεν είναι να το χαϊδέψεις. Είναι η καθημερινή φροντίδα. Το καθαρό του σπιτικό, πάντα με φίλτρο και την κατάλληλη θερμοκρασία. Το σωστό φαγητό, όχι υπερβολές. Μια μεγάλη, άνετη κατοικία που του επιτρέπει να κολυμπάει ελεύθερα. Είναι η αγάπη που του δείχνεις, εξασφαλίζοντας την ευζωία του.

Και ναι, του μιλάω! Μπορεί να μην καταλαβαίνει, αλλά νιώθει την παρουσία μου και με αναγνωρίζει. Το μικρό αυτό πλάσμα, που κολυμπάει αθόρυβα, μας προσφέρει μια απίστευτη γαλήνη. Ας του προσφέρουμε κι εμείς τον καλύτερο κόσμο που μπορούμε. Αξίζει!