Ο φτερωτός μου τραγουδιστής, αυτό το μικροσκοπικό πλάσμα, έχει μια καρδιά γεμάτη μελωδίες και απαιτεί αγάπη… και σπόρους, πολλούς σπόρους! Αλλά η αληθινή αγάπη για το καναρίνι μας είναι κάτι παραπάνω από ένα γεμάτο μπολ.

Είναι το φρέσκο νερό κάθε πρωί, που μοιάζει με το προσωπικό του spa. Είναι ένα πεντακάθαρο κλουβί, γιατί κανείς δεν θέλει να ζει σε ακαταστασία, ούτε καν ένας φτερωτός μας φίλος. Είναι η ποικιλία στην τροφή – όχι μόνο σπόροι, αλλά και λαχανικά, φρούτα, λιχουδιές που τους κάνουν να νιώθουν ότι είναι οι βασιλιάδες του σπιτιού.

Είναι, όμως, κυρίως η παρουσία μας. Να τους μιλάμε, ακόμα κι αν η μόνη τους απάντηση είναι ένα κελάηδημα γεμάτο ερωτηματικά. Να τους τραγουδάμε (ναι, ακόμα κι αν δεν έχουμε φωνή αηδονιού!), να τους προσφέρουμε ένα ασφαλές περιβάλλον με άπλετο φως και ήσυχες στιγμές. Αυτή η μικρή, χρυσή κουκκίδα χαράς μας χαρίζει τόση ηρεμία με το τραγούδι της. Η αγάπη που τους δίνουμε επιστρέφει πολλαπλάσια, με κάθε τους κελάηδημα και κάθε φτερούγισμα. Ακόμα κι αν μας ξυπνούν λίγο νωρίτερα τα Σαββατοκύριακα, τους συγχωρούμε! Είναι η προσωπική μας, ζωντανή μελωδία.