Το χελωνάκι μου δεν είναι γάτα ή σκύλος. Δεν θα σε υποδεχτεί με κουνιστή ουρά, ούτε θα «κλέψει» τη θέση σου στον καναπέ. Ούτε καν θα σου γουργουρίσει! Πώς του δείχνεις, λοιπόν, αγάπη;

Με το καθαρό του σπιτάκι, το σωστό φαγητό και τον ήλιο του (ναι, ακόμα και λάμπα είναι αγάπη!). Αλλά και με την υπομονή σου. Το να κάθεσαι δίπλα του και να το παρατηρείς να εξερευνά, να λιάζεται, ή απλά… να σε κοιτάει επίμονα σαν να έχει φιλοσοφική κρίση!

Είναι μια διαφορετική, ήσυχη σύνδεση. Ένα μικρό, αρχαίο πλάσμα που βασίζεται σε σένα. Η αγάπη για ένα χελωνάκι είναι η φροντίδα, ο σεβασμός και η χαρά που νιώθεις βλέποντάς το να ευδοκιμεί. Και πιστέψτε με, το μικρό του χελωνίσιο… «καβούκι» το καταλαβαίνει!