Πολλοί έχουμε σκύλους, γάτες ή χάμστερ, αλλά εγώ έχω τον φτερωτό μου φίλο: το καναρίνι μου! Αυτό το μικρό, κίτρινο… ξυπνητήρι, που γεμίζει το σπίτι μου με μουσική. Πώς δείχνεις όμως αγάπη σε ένα τόσο δα πλασματάκι;

Η αγάπη δεν είναι μόνο τροφή και νερό. Είναι το πεντακάθαρο κλουβί του, το φρέσκο νερό και η ισορροπημένη διατροφή που εξασφαλίζει τη ζωντάνια του. Είναι το ασφαλές σημείο στο σπίτι, μακριά από ρεύματα, με αρκετό φυσικό φως.

Μα η πραγματική αγάπη είναι να του μιλάς! Να του σιγοτραγουδάς, ακόμα κι αν σε κοιτάζει με ένα βλέμμα “Τι προσπαθείς να κάνεις τώρα;”. Είναι να τον ακούς όταν κελαηδάει σαν τρελός, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα. Είναι να καταλαβαίνεις πότε θέλει την ησυχία του και πότε θέλει να γίνει το επίκεντρο του σύμπαντος.

Είναι μικρά, ναι, αλλά η χαρά που προσφέρουν είναι τεράστια. Αξίζουν όλη μας την προσοχή και τη στοργή!