Αγάπη για χελωνάκι; Ακούγεται αστείο, αφού δεν θα έρθει να σε αγκαλιάσει, αλλά είναι τόσο αληθινή! Το δικό μου, ο Πάμπλο (ναι, έχει όνομα!), με κοιτάζει με αυτό το σοφό, αρχαίο βλέμμα και σκέφτομαι ότι μάλλον γελάει με την ταχύτητά μου. Αλλά η αγάπη μας είναι αλλιώτικη και βαθιά.

Του δείχνω την αγάπη μου με το πεντακάθαρο νερό, τη σωστή θερμοκρασία και τα λαχανικά που διαλέγω με προσοχή. Είναι η υπομονή που δείχνω καθαρίζοντας το terrarium του, γιατί ξέρω πως το σωστό περιβάλλον είναι η υγεία και η ευτυχία του. Μπορεί να μην μου γλείφει το χέρι, αλλά ξέρω ότι νιώθει ασφάλεια και αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης.

Είναι η φροντίδα για τη μακροζωία του, η προσφορά ενός “σπιτιού” που σέβεται τη φύση του. Και αυτό, φίλοι μου, είναι πολύ πιο σοβαρό από κάθε αγκαλιά. Πώς αγαπάτε εσείς το δικό σας χελωνάκι;