Ξέρετε, όλοι μας κάποια στιγμή γελάσαμε με την ιδέα να δείχνουμε αγάπη σε ένα χρυσόψαρο. «Μα τι να καταλάβει;» σκεφτόμαστε. Κι όμως! Ο δικός μου, ο Νηρέας, μπορεί να μην μου φέρνει μπαλάκι, αλλά η χαρά που μου δίνει κάθε φορά που με πλησιάζει στο τζάμι είναι ανεκτίμητη.

Και πώς του δείχνω την αγάπη μου; Με κάτι παραπάνω από ένα απλό τάισμα! Σημαίνει ένα πεντακάθαρο, ευρύχωρο «παλάτι» που ανανεώνεται τακτικά, ποιοτική τροφή που του χαρίζει λαμπερά λέπια και, γιατί όχι, μια ήσυχη κουβεντούλα κάθε πρωί. Μπορεί να μην καταλαβαίνει τις λέξεις, αλλά σίγουρα νιώθει την ηρεμία και την φροντίδα μου. Είναι ένα μέλος της οικογένειας, όσο μικρό κι αν είναι, και αξίζει κάθε ίχνος σεβασμού και προσοχής. Λοιπόν, μην το υποτιμάτε! Αγαπήστε το χρυσόψαρό σας. Είναι ένας μικρός, σιωπηλός φίλος που φωτίζει τις μέρες μας.